"Dünya benim varolmamla mı var oldu yoksa ben dünyanın ebediliği içinde kısa bir bölüm müyüm?"Geçen gün bunu sormuştu kendine.Oysa ne güzel yaşıyordu hayatı ve iki saniyeden fazla düşünülmesi gereken sorular sormuyordu kendine.Aslında bunu bilinçli olarak yapıyor değildi.Öyle görmüştü etrafındakilerden ve onlar gibi davranmıştı şimdiye kadar.Şunu yapayım mı diyorlardı ilk önce, sonra bir saniye içinde evet veya hayır diyorlardı.Ama bu soru öyle değildi.Bir türlü cevaplayamamıştı, oysa şimdiye kadar hiç cevaplayamadığı soru olmamıştı -soru bankalarında, deneme sınavlarında, yazılıda v.b. yerlerde çıkan bazı sorular hariç-.

Yaşam içinde aradığı tüm sorulara cevap bulduğunu düşünüyordu hatta sorunun cevaplanamayacak bir şey olmadığına da emindi.Ta ki gerçekten ben yaşama soruyor muyum sorusuna gelene kadar...Aslında sormuyordu, sordukları sadece o an için işe yarayacak şeylerdi.Şimdi kendisine gelmişti.Evet, evet çok güzel olmuştu, şimdi gerçek bir soruydu bu soru-başlangıçta bahsettiğim soru- ve düşünmesine imkan tanıyordu, şu düşünmemiz engellenmiş olan dünyada.

Bir insan olarak sadece bugün ne giyeceğim, ne pişirip de yiyeceğim gibi soruların peşinden mi koş malıyız?Yoksa bizi biz yapan sorgulama yetimizi kullanıp belki hiç cevaplayamayacağımız soruları karşımıza alıp cevap mı aramalıyız, insan olduğumuzu farkedip kendimize değer mi vermeliyiz?

Hepimiz bir yerden başlayabiliriz neresi olduğu hiç önemli değil.Sorgulamak gibi bir kabiliyetimiz varken neden kullanmayalım bunu.Hemen buradan bile başlayabiliriz "Sahiden sorgulama kabiliyetimizi kullanmalı mıyız?"  veya "Bu yazı gerçekten üzerinde düşünülmeye değer bir yazı mı?" diye.